Weet je wat ik echt pijnlijk en onbegrijpelijk vind? Dat we nog steeds bereid zijn om te onderhandelen over de toekomst en het welzijn van onze kinderen. Ik vind dat totaal geen punt van onderhandeling. Echt geen. 0. Dat rücksichtslos proberen alle kinderen in hetzelfde malletje te proppen, moet echt stoppen!
Ik heb vorige week een mooi gesprek gehad met Erik waarin weer pijnlijk duidelijk werd dat hij de mazzel had dat zijn ouders voor hem zijn opgestaan tegen het schoolsysteem omdat hij daarin verzoop en doodongelukkig werd. Hij kreeg de mogelijkheid om door te pakken op zijn niveau. Dat is natuurlijk hartstikke fijn voor Erik maar het zou niet zo mogen zijn dat je ‘mazzel’ hebt dat je gezien wordt en handvatten krijgt! Het zou standaard moeten zijn!
Wat daar nog bij komt is dat er in onze maatschappij zo de nadruk wordt gelegd op cognitie en hoe een hoog IQ fantastisch is. Het ding is: bij hoogbegaafdheid is dat hoge IQ maar een klein onderdeel van het geheel. Het andere overgrote deel, nl.: gevoel, gevoel, gevoel en executieve functies wordt buiten beschouwing gelaten terwijl dat essentieel is aan het functioneren van een HB-er. En wat moet je met een hoog IQ als je in een systeem zit dat wordt bepaald en geregeerd door de middelmaat en jij dus helemaal niet aan het ontwikkelen van je vaardigheden die bij dat hoge IQ horen, toekomt? Omdat je je moet aanpassen aan de middelmaat en het vooral daar druk mee hebt want wat moet iedereen in Godsnaam van je?! Begrijp me goed: er is helemaal niets mis met middelmaat, het is ook maar een term om een groep te duiden, net als hoogbegaafd. Bovendien, als je om wat voor reden dan ook niet in dat malletje ‘middelmaat’ past, ben je ineens een onmogelijkheid en wordt er van alles gedaan om je alsnog in dat malletje te krijgen. Eigenlijk vertel je kinderen die niet in het bedachte malletje passen, en dat zijn er een heleboel, elke dag dat ze niet voldoen, een onmogelijkheid zijn. Dat wie zij zijn niet goed genoeg is en dat daaraan gesleuteld moet worden. Wellicht is dat niet de intentie maar dat is wel het gevolg. The highway to hell is paved with good intentions.

En ze moeten elke dag naar school hè, het is geen keuze.
Het idee dat je alles wel weet en kan omdat je een hoog IQ hebt, is zeer misplaatst. Misschien kun je het een tijdje uitzingen op je vaardigheid om in no time 100 oplossingen voor 1 uitdaging te hebben maar daar zit een plafond aan en het is niet de bedoeling: zo kom je niet aan jezelf toe
maar ben je aan het overleven en aan het proberen te voldoen aan het beeld van anderen. Want in aanpassen zijn HB-ers meesterlijk. Je moet wel, anders doe je helemaal niet mee. Maar ook daar zit een limiet aan.
Of zoals Wanda zegt:
“Ik kom deze kinderen elke dag tegen in mijn praktijk. Kinderen waar 15 mensen inmiddels al een plan voor hebben gemaakt maar waar niemand het kind zélf gevraagd heeft wat hij of zij nodig denkt te hebben. Kinderen van 12 die aangeven liever dood te willen omdat ze zich zo eenzaam en onbegrepen voelen. Prachtige kinderen en jongeren met enorme ‘gedragsproblematiek’ die oprecht denken dat ze raar en dom zijn omdat niemand ze heeft uitgelegd waarom ze anders denken en voelen. En omdat ze nooit de kans hadden zich te spiegel aan kinderen zoals zij…”
Voor mij is dit zeer herkenbaar. Dat was het 40 jaar geleden al.
Het zou zo fijn zijn als zij die bepalen uit het ego stappen, er verder wordt gekeken dan een regeerperiode van 4 jaar, er aan de doelgroep wordt gevraagd wat zij nodig hebben. En als je geen antwoord hebt, de moed hebt om te zeggen: ik weet het niet maar ik ga het voor je uitzoeken. Dan ben je pas echt stoer. Dit moet ophouden.