Over mij

Over mij

Zien en gezien worden

Ik ben mijn werkcarrière begonnen op kantoor bij voormalig Teleac. Achteraf realiseer ik me dat ik een kantoorbaan ben gaan doen omdat ik dacht dat dat van me werd verwacht, dat het zo hoorde…

In 2012 kwam ik er bij toeval achter dat ik hoogbegaafd ben en
sensitiever ben dan gemiddeld. Dat hoeft op zich niet zo’n spannende ontdekking te zijn maar ik was inmiddels 41; tot dan toe wist ik wel dat ik ‘anders’ was maar niet dat ik hoogbegaafd ben. Ik had nou niet direct het idee dat ik zo intelligent ben en daar had ik voor mijn gevoel bewijs voor, want de havo vond ik – op z’n zachtst gezegd – een uitdaging.

Wat ik het relevantst vind in mijn verhaal is dat ik door niemand herkend werd als HB’er. Ook niet door school, een instituut waar kinderen naartoe gaan totdat ze 18 zijn of hun diploma hebben. Je zou zeggen dat dit bij uitstek de plek is waar de talenten en vaardigheden zouden moeten worden opgemerkt en waar ik handvatten had kunnen krijgen. Ik werd omschreven als nieuwsgierig, een babbelaar, de huilebalk, einzelgänger, wereldverbeteraar, tegendraads, iemand die snel haar oordeel klaar heeft. Niet als leergierig, een deler, gevoelig, authentiek,  iemand die zweert bij samen doen,  de andere kant op denkt en dus ook anders leert, een snelle schakelaar, een langetermijndenker, iemand die uitgaat van wat er wél mogelijk is.
Het is maar net hoe je iets wil benaderen…

Op de één of andere manier werd ik niet gezien en gehoord voor wie ik was. Een situatie zien voor wat het daadwerkelijk is en dan de juiste maatregelen en hulpmiddelen bedenken, kan naar mijns inziens alleen als je kunt zien wat er echt is en durft te kijken naar wat er echt aan de hand is. Zonder oordeel.

Ik merk tot op de dag van vandaag dat wanneer een persoon of situatie anders is dan ‘normaal’ (wat dat ook moge betekenen) er over het algemeen een aantal mechanismen in werking treden; men merkt het op, vindt er iets van, weet meestal niet wat men ermee aan moet en dus wordt er van alles bedacht om de situatie om te vormen naar de norm zodat het weer in het bedachte malletje past. Voor veel situaties werkt dat, maar voor veel dingen ook helemaal niet.

Hierdoor wordt er voorbij gegaan aan wat er daadwerkelijk gaande is wat ertoe leidt, zeker in het geval van kinderen, dat aanwezige capaciteiten onderontwikkeld blijven. Om nog maar te zwijgen van wat het doet voor iemands eigenwaarde.

Op zich zijn de malletjes niet de uitdaging. Ik bedoel; je moet toch ergens vanuit kunnen redeneren. Het wordt lastig als dat malletje wordt gehanteerd als de waarheid, het ideaal. Zodanig dichtgetimmerd waardoor er geen ruimte meer is voor authenticiteit. De malletjes mogen een leidraad vormen: het is niet de bedoeling dat je eraan wordt opgehangen.

Ik ervaar vaker dan niet dat anders zijn dan de norm wordt gezien als een onmogelijkheid, als gedoe. Wat nou als die onmogelijkheid geen onmogelijkheid is maar een mogelijkheid die je nog niet ziet, omdat je niet weet dat je er ook anders naar kunt kijken? Wat nou als datgene wat je ziet of denkt te zien, iets anders betekent? Wat nou als niet alles zwart of wit is maar daartussen 30 tinten grijs zitten? Wat als je naar iets of iemand kan kijken en datgene of diegene ineens wel, of veel meer, mogelijkheden blijkt te hebben? Wat nou als die onmogelijkheid zich ineens een mogelijkheid voelt?

Volgens mij hebben kinderen fundamenteel iets anders nodig, meer nodig dan wat ze nu aangeboden krijgen, andere input, andere benadering. Wat ze nu aangeboden krijgen, voldoet niet (meer).

Daar ben ik nu……

#wiebenjijdan? #rockwatjehebt

This is a unique website which will require a more modern browser to work!

Please upgrade today!